اولین صعود سولو در آلاسکا: 12 ساعت و 29 دقیقه صعود اما 3 روز فرود. 
کوه سلطانا به ارتفاع 5304 متر توسط کالین هیلی از آمریکا.
رنگ زرد مسیر اینفینیت رو نشون میده که تهش نشان داده نشده است.

این قله اولین بار در سال 1977 توسط جورج لو و مایکل کندی (Michael Kennedy) صعود شده است. کالین هیلی (Colin Haley) این مسیر رو در روز 1 ژوئن امسال به تنهایی و در رکورد زمانی 12 ساعت و 29 دقیقه صعود کرد. اما فرود ان تبدیل به یکی از سخت ترین تجربه های زندگی این کوه نورد آمریکایی شد. نام سلطانا توسط مردم بومی منطقه بر این قله نهاده شده (نام دیگر این قله در انگلیسی Mount Foraker می باشد) و بعد از دنالی یا همان مک کینلی دومین قله بلند منطقه آلاسکا می باشد.

این کوه دارای دو قله بوده که قله شمالی به ارتفاع 5304 متر بوده و قله جنوبی به ارتفاع 5124 متر می باشد. سختی این قله از انجا ست که دومین صعود این مسیر که به مهمیز اینفینیت (Infinite Spur) معروف است و 3000 متر طول دارد، بعد از سال 1977 یازده سال (1988) با صعود اول فاصله داشت. گفتنی ست سومین صعود در سال 200 به ثبت رسید ولی یک سال بعد در سال 2001 دو کوه نورد به نام های استیو هاوس (Steve House) و رولاندو گاریبوتی (Rolando Garibotti) این مسیر رو تنها در عرض 25 ساعت صعود کردند که همین رکورد زمانی در سال 2009 توسط سه کوه نورد سوئیسی تکرار شد که بعد از این سال تا به امروز صعودی به خود ندیده بود. در صعود این مسیر دو کوه نوررد زن که قصد داشتند اولین زنان فاتح این مسیر باشند در سال 2006 جان خود را از دست دادند. 

کالین این مسیر را به گفته خود با یک "کوله پشتی بسیار سبک" که شامل کرامپون، تبر یخی ها، کلاه کاسک، تسمه سوامی، تسمه های متصل به تبر یخی ها و دو کارابین (کارابین هایی که برای جا کلیدی استفاده میشه  key-chain carabiner) برای اتصال تبر یخی ها به تسمه کمریش در حین دست به سنگ شدن، می شدند. به گفته کالین او حتی یک کارابین واقعی یا ابزار محافظتی به همراه نداشت. او تنها یک حلقه طناب 15 متری 5 میلیمتری از بریتانیایی هایی که در بیس کمپ بودند گرفته بود که فقط برای حمل وسایل خود در سخت ترین بخش صعود از آن استفاده کرده بود. 

کالین در پای جبهه جنوبی سلطانا

کالین صعود خود را با سرعت قابل توجهی پیش برد و توانست بعد از 12 ساعت و 29 دقیقه به قله برسد. اما خوشحالی او از این صعود زیاد طول نکشید و فرود او تبدیل به نبرد بقا شد. مسیر ابتدایی فرود از مسیر ژاپنی ها به نرمی پیش رفت ولی از بخشی که به گرده سلطانا می پیوست دردسر شروع شد. بارش سبک برف که در طول صعود همراه او بود تبدیل به یک بارش سنگین شد و دید او را تقریبا در عرض چند دقیقه به صفر کاهش داد. کالین با کمترین تجهیزات و بدون ابزار بیواک و خسته از صعود بدون وقفه برای فرار از این ام مجبور به حرکت شد.

کالین این فرود طولانی و زجر دهنده رو به سخت ترین چالش زندگی اش تعبیر میکنه که در طول سه روز کامل بیدار بوده و سعی کرده خود را به بیس کمپ برسونه. با اینکه در طول فرود 30 بار باعث ریزش بهمن های قالبی شده بود ولی نگرانی اصلی او نبود دید کافی بود. پیدا کردن مسیر برای او بسیار دشوار شده بود و گاها 6 ساعت در یک مکان منتظر بهتر شدن وضع هوا و دید کافی می شد. او بعضی وقت ها مجبور به تکان دادن بدن خود برای گرم شدن می کرد و گاها به مدت دقایقی (حداکثر 5 دقیقه) سرش رو برای استراحت رو زانوهاش می گذاشت. کالین می گوید که باد کار رو سخت تر هم می کرد. او حساب کرده بین 2 الی 3 کیلومتر رو روی دست و پاش خزیده بوده. 

سختی کار اینجا بوده که کالین موقع استفاده از آخرین سوخت خود قابلمه ش رو سوزونده بوده و به همین خاطر آبی که از اون ظرف خورده بوده باعث بالا اوردنش شده که یک مقدار آبی هم که تو بدنش بوده رو هم از دست داده بود. با این حال مقدار کمی سوپی که موفق به درست کردنش شده بود به او این انرژی رو داده بود تا خودش رو به شکاف یخیی که قبلا با دوستش اونجا مقداری غذا باقی گذاشته بودند برسونه و بدین ترتیب بعد از سه ساعت استراحتی که در این شکاف یخی (Lady Point) داشت بیرون اومده و خودش رو بعد از 84 ساعت به بیس کمپ کاهیلتنا (Kahiltna Basecamp) رسانده بود.

منبع خبر و تصویر: PlanetMountain